وبلاگ غیرفعال شده

من به عنوان يك گزارشگر وقتي درباره موضوع صرفه‌جويي آب و برق صحبت مي‌كنم ناخودآگاه در كارهاي روزمره خودم هم به نوعي برخي اصول صرفه­‌جويي را رعايت مي‌كنم. حتما مردم هم با تكرار فوايد صرفه‌جويي و همراهي با اين برنامه تاثير مي‌پذيرند.

بيان مسائل مختلف درخصوص مصرف صحيح خيلي تاثير دارد خصوصا اگر اين بيان همراه با تصاوير مستند باشد، مثلا وقتي از صرفه‌جويي در مصرف آب صحبت مي‌كنيم، تصاويري از روستاي «جاشك» شهر بوشهر نشان داده شود كه چطور مردم آن منطقه آب باران را در آب انبار منزلشان ذخيره مي‌كنند و در بدترين شرايط آن آب را براي مصرف روزانه استفاده مي‌كنند. البته هيچ وقت به يك انسان 50 ، 60 ساله نمي‌توان آموزشي درباره فرهنگ مصرف ارائه كرد، بلكه اين فرهنگ بايد از مدارس و از زمان كودكي به بچه‌ها منتقل شود.

هيچ وقت به شكل دستوري و امري نمي‌توان به مردم پيامي را منتقل كرد، چون مردم ايران مردم فهيمي هستند. من هميشه برنامه را با حرف‌هاي صميمي شروع مي‌كنم و در خلال اين سخنان سعي مي‌كنم به هدف گزارشم برسم، هيچ‌گاه بي‌مقدمه و بي‌احساس با مردم صحبت نمي‌كنم.

چون كار ما يك كار دلي است و مردم هم‌زماني حرف دلشان را بيان مي‌كنند كه كه متوجه شوند حرف‌هاي ما از ته دل است، گاهي هم زبان طنز و شوخي باعث مي‌شود بهتر به اهداف كارمان برسيم، چون مهم‌ترين مهارت كار گزارشگري ارتباط صحيح با مخاطب و رضايت گفتگو‌شونده است.

حرفه اصلي من ورزش بود. من دروازه‌بان تيم ملي هندبال بودم، من از ورزش به سمت بازيگري رفتم و دوست داشتم بازيگر شوم و اين علاقه از بچگي در وجودم بود، هيچ وقت مبصر نبودم، اما هميشه سر كلاس بچه‌ها را با حرف‌هاي قشنگي كه مي‌زدم ساكت مي‌كردم. در كل من بازيگري بودم كه گزارشگر شدم و اصلا هم دوست ندارم مثل بسياري از گزارشگران فقط دستم در كادر تلويزيون مشخص باشد، بلكه دوست دارم گزارشگر - بازيگر باشم و جلوي دوربين با بازي و قدرت بيان به هدفم برسم.

بايد الفباي مهرباني را بداند، چون اكثر كساني كه ميكروفن دست مي‌گيرند رسالت واقعي اين كار را نمي‌دانند و گاهي فقط به دليل اين كه تصويري از آنها پخش شود به سراغ اين كار مي‌آيند، اما قابليت‌هاي لازم براي اين كار را ندارند. ما اكثر مشكلات حاشيه‌اي كه در زمينه ورزش به خصوص در فوتبال داريم نشات گرفته از سوالات بي‌مورد گزارشگران بي‌تجربه در شرايط روحي و جسمي نامناسب ورزشكاران است، كه ممكن است آنها در اوج ناراحتي و يا به دليل سوال نابجاي گزارشگر حرفي بزنند كه بعدها همين حرف دچار بروز مشكلات بزرگي برايشان در مقوله ورزش شود.

اگر هم نياز باشد، جاي طرح آن در آن شرايط روحي و جسمي نامناسب ورزشكاران نيست، ما در استاديوم به دنبال هدف اصلي ورزش هستيم، وقتي از تماشاگري مي‌پرسيم برنده كيست؟ نوع طرح سوال ما ايجاب مي‌كند كه او پاسخ دهد برنده كسي است كه شب جمعه بر سر خاك پدرش مي‌رود و يكي ديگر مي‌گويد بازنده كسي است كه با الفاظ زشت فضاي استاديوم را آلوده مي‌كند. ما مي‌خواهيم با ورزش به معيارهاي شاخص زندگي برسيم و بگوييم هر كسي كه از معنويات و فرهنگ ايراني دور باشد، بازنده است، اما تا به امروز حاشيه‌هاي ورزشي، جز ضربه به ورزش هيچ ثمري نداشت و اين وظيفه ماست كه با انرژي و راه‌يابي مسير صحيح، از انحراف دور شويم تا به هدف برسيم.

من 90 درصد از حرف‌هايم را با زبان طنز بيان مي‌كنم، چون هيچ وقت به شكل جدي و دستوري نمي‌توان در كار گزارشگري به نتيجه رسيد.